Gisteren had ik weer gebarentaalles. Ik leer vierhanden gebaren. Omdat ik gebarende handen niet goed kan zien leer ik ze te voelen in mijn handen. 

Toen ik daar vier jaar geleden mee begon moest ik er niets van hebben. Gebaren dat ging nog maar vierhanden brrr. Het afgelopen  jaar durf ik mij daar steeds meer aan te wagen en gisteren was een moment van … ja hoe zeg je dat? Besef? Dat je door gaat krijgen wat het voor je kan doen?

We hadden het over dat ik naar een borrel was geweest in een kroeg. Ik wilde dat zo graag weer eens. Maar het was confronterend, veel lawaai en weinig mee krijgen van wat er gebeurd. 

Maar ook moest ik denken aan hoe dat nou zou gaan als ik een nieuwe liefde zou vinden. Hoe moet dat op feestjes bijvoorbeeld? Hoe kan ik sociaal zijn zonder iedereen ‘lastig’ te vallen met mijn beperkingen? Zij zijn daar helemaal niet bekend mee bovendien. 

Een gebarentaal vragen, dat zou de oplossing kunnen zijn. Die komt naast je zitten en gebaard dan in mijn hand wat er gebeurd. Een soort ondersteuning van wat ik niet hoor en wel. Mijn lerares deed het voor en warempel ik kon het best goed begrijpen wat ze deed in mijn hand. Zal ik het dan toch eens proberen en vragen of er een tolk meegaat…? Van uitdagingen kansen maken 😎

Leave a Reply

Skip to content