Martine met hond Lotus

Wie ben ik?

Mijn naam is Martine Muizelaar en ik ben 50 jaar. Ik ben moeder van twee mooie jongens van 21 en 23 jaar. Rond mijn 17e jaar begonnen mijn uitdagingen wat betreft zicht en gehoor zich langzaam te ontwikkelen.

Op een avond kon ik de weg naar huis niet meer vinden in het donker. Helemaal in paniek (geen mobiele telefoons toen nog) kwam ik uiteindelijk toch thuis. Mijn ouders hebben toen een afspraak gemaakt bij de oogarts.

Dit is het begin van mijn ruim 30 jaar lange ervaring op het gebied van slechtzien én slechthoren.

Vaak moet je een lange weg bewandelen om alles uit het leven te kunnen halen wat er in zit met een beperking in horen en zien. Deze lange weg heb ik al een heel eind afgelegd en die wil ik graag korter maken voor anderen met de soortgelijke uitdagingen.

Zoals veel ushers (type 2a) heb ik ook jarenlang geen hulp gevraagd, zowel op emotioneel gebied als op praktisch gebied.  Het is een erfelijke aandoening maar niemand in mijn familie heeft het. Dat maakt ook dat niemand wist hoe er mee om te gaan. Omdat het een zeldzame aandoening is was er toen ook niet veel begeleiding op medisch en emotioneel gebied. Dit wordt langzaam maar zeker beter maar er is nog een lange weg te gaan.

Her- en erkennen van de gevolgen van een beperking in horen en/of zien kost veel energie. Steeds opnieuw de juiste omstandigheden maken/zoeken voor het verlies wat je geleden hebt vraagt veel flexibiliteit. Maar wat als je dat niet kunt opbrengen en die veranderingen je te snel gaan? Wellicht kan dan een steuntje in de rug fijn zijn.

Mijn uitdagingen zijn altijd een uitnodiging geweest om steeds weer een stukje te overwinnen en zo verder te komen in mijn leven. Die uitnodiging blijft steeds weer op de mat vallen en daarom wil ik altijd actief blijven met het zoeken naar mogelijkheden. Blijven denken in oplossingen en zo weinig mogelijk bezig zijn met wat er niet kan.

Een mooi huis, een betaalde baan combineren met een eigen onderneming, steeds zelfverzekerder (met een vleugje bescheidenheid) en zelfredzaam maar bovenal voel ik mij een gelukkig onderdeel van de samenleving.

Hond Lotus